The Last Case of John Morley – Review
Είναι δύσκολο να βρει κάποιος ένα συναίσθημα παρόμοιο με αυτό που τον κατακλύζει όταν λύνει ένα βαθύ μυστήριο και όλα μπροστά του γίνονται επιτέλους καθαρά. Γι’ αυτό ακριβώς το συναίσθημα τόσοι πολλοί από εμάς θέλαμε να γίνουμε ντετέκτιβ όταν ήμασταν παιδιά, και βλέπαμε ταινίες μυστηρίου ή διαβάζαμε νουβέλες γεμάτες σασπένς, με ιδιοφυείς πρωταγωνιστές που πάντοτε βρίσκουν την απάντηση σε αυτό που ψάχνουν. Η αναζήτηση αυτού του συναισθήματος με ακολουθεί μέχρι και σήμερα, τόσο σε βιβλία και ταινίες, όσο και στα βιντεοπαιχνίδια, οδηγόντας με στο να ανακαλύπτω τίτλους σαν το The Last Case of John Morley.
Το The Last Case of John Morley είναι ο νέος τίτλος μυστηρίου από την εκδότρια εταιρία JanduSoft και το στούντιο ανάπτυξης Indigo Studios, ο οποίος μας μεταφέρει στην δεκαετία του ’40 και μας τοποθετεί πίσω από τα μάτια του ντετέκτιβ John Morley, καθώς προσπαθεί να λύσει την τελευταία μεγάλη του υπόθεση.
Οι πρώτες στιγμές του The Last Case of John Morley μας περιγράφουν έναν ντετέκτιβ γεμάτο κλισέ χαρακτηριστικά, ο οποίος βρίσκεται στο νοσοκομείο για -αβάσταχτα- πολύ καιρό μετά από ένα ατύχημα που είχε στην τελευταία υπόθεση δολοφονίας που έλυσε και μαθαίνει δύο πράγματα· πως η βοηθός του, με την οποία είναι βαθιά ερωτευμένος, παραιτήθηκε και ετοιμάζεται να πατρευτεί τον αρραβωνιαστικό της, και πως επρόκειτο να έχει μια νέα πελάτισσα για την οποία θα χρειαστεί να λύσει ένα μυστήριο, γεγονός άκρως σημαντικό μιας και ο ίδιος πνίγεται στα χρέη.
Η νέα του λοιπόν πελάτισσα, η Margaret Fordside, του ζητά να λύσει ένα μυστήριο που τυλίγει την οικογένειά της εδώ και είκοσι χρόνια· να βρει την ταυτότητα του ανθρώπου που δολοφόνησε την μόλις δεκαοχτάχρονη κόρη της, Elody. Απελπισμένος για τα λεφτά, τα οποία και του παρέχει με τεράστια άνεση η Margaret, ο John Morley αναλαμβάνει την δουλειά, και κάνει άρον άρον το ταξίδι για την έπαυλη Bloomsbury, όπου και είχε διαπραχθεί ο φόνος.
Η ιστορία του The Last Case of John Morley είναι ενδιαφέρουσα, και προσφέρει αρκετό μυστήριο με μια γενναία ποσότητα ανατροπών, ενώ ικανοποιητικός είναι και ο τρόπος με τον οποίον μαθαίνουμε περισσότερα για τον εκάστοτε χαρακτήρα, χωρίς να τους γνωρίζουμε όμως ποτέ από κοντά. Παρόλο το ενδιαφέρον όμως της ιστορίας, η διάρκεια του τίτλου είναι πολύ μικρή, γύρω στις 2 μόνο ώρες, γεγονός στο οποίο δεν βοηθάει και το εξαιρετικά απλοποιημένο gameplay του.
Ως τίτλος περιπέτειας-μυστηρίου, το The Last Case of John Morley δεν προσφέρει δράση, αλλά δυστυχώς δεν προσφέρει ούτε και περίπλοκους γρίφους, κάνοντάς τον να μοιάζει τις περισσότερες φορές με ένα walking simulator, παρά με έναν τίτλο που θα μπορούσε να θυμίζει Sherlock Holmes ή Hercule Poirot. Καθ’ όλη την διάρκειά του, μας ζητείται απλώς να εξερευνούμε τον εκάστοτε χώρο στον οποίον βρισκόμαστε, να αναζητούμε στοιχεία, και μετά να εφαρμόζουμε αυτά τα στοιχεία στο περιβάλλον, όπως το να επιλέξουμε με την σωστή σειρά ορισμένους πίνακες σε ένα δωμάτιο ή να βάλουμε τον σωστό κωδικό σε μια κλειδαριά.
Ακόμη, όπως και οι προαναφερθέντες διάσημοι ντετέκτιβ Sherlock Holmes και Hercule Poirot, έτσι και ο John Morley είναι αρκετά έξυπνος και ευρηματικός ώστε να μπορεί να ανακατασκευάσει την σκηνή του εγκλήματος και να παρουσιάσει με έναν αφηγηματικά εναλλακτικό τρόπο τα γεγονότα της εκάστοτε στιγμής, ωστόσο οι ανακατασκευές αυτές δεν περιέχουν στην ουσία gameplay, με τον παίκτη απλώς να πηγαίνει από σημείο σε σημείο βλέποντας σκηνές, χωρίς δηλαδή να έχει την δυνατότητα να κάνει επιλογές και να ιδρώσει για να βρει το σωστό αποτέλεσμα.
Φυσικά, το να περιλαμβάνει ένας τίτλος εύκολους (ίσως και μέτριους σε σπάνιες περιπτώσεις) γρίφους και μια αυστηρά αφηγηματική ανακατασκευή γεγονότων δεν είναι απαραίτητα κακό, είναι σίγουρα κακό όμως όταν εμφανίζονται σε αυτόν αρκετά προβλήματα και λάθη, τα οποία τον κάνουν να μοιάζει πρόχειρος και μισοτελειωμένος.
Για παράδειγμα, την εμφάνισή τους έκαναν πολλαπλά “κρασαρίσματα” κατά την ολιγόωρη ενασχόλησή μου μαζί του, ενώ υπήρξαν και διάσπαρτα frame drops σε σημεία που δεν έμοιαζαν να τα έχουν ανάγκη. Επιπλέον, οι υπότιτλοι δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν στο αν το θύμα του τίτλου -δηλαδή ένας από τους σημαντικότερους χαρακτήρες του- λεγόταν Elody ή Elodie, και πολλές φορές οι υπότιτλοι δεν έλεγαν καν τα ίδια πράγματα με τους voice actors. Τα ίδια λάθη εμφανίζονταν και σε ορισμένα στοιχεία και έγγραφα, και τα animations των χαρακτήρων αντιμετώπιζαν μικρά αλλά αισθητά κολλήματα.
Αυτό που σίγουρα σώζει το The Last Case of John Morley είναι ο οπτικός του τομέας, και κυρίως η ατμόσφαιρά του, προσφέροντας σκοτεινά περιβάλλοντα με μακάβριους πίνακες ζωγραφικής που θα ευχαριστήσουν όσους ασχολούνται με τίτλους του συγκεκριμένου είδους, τα οποία και συνδυάζει με σκόρπια -αλλά απαλά- jumpscares. Τα μοντέλα χαρακτήρων είναι επίσης καλοσχεδιασμένα δεδομένων των προαναφερθένων “πρόχειρων” συνθηκών, ενώ στο ίδιο μήκος κύματος βαδίζει και ο ακουστικός τομέας, με -ως επί το πλείστον- ικανοποιητικό voice acting και αρκετά ανατριχιαστικά ηχητικά εφέ.
Εν κατακλείδι, το The Last Case of John Morley προσφέρει μια ενδιαφέρουσα ιστορία και μια απολαυστικά σκοτεινή ατμόσφαιρα, ωστόσο χάνει τον βηματισμό του κατά την διάρκεια του εύκολου, πεζού, και χωρίς φαντασίας gameplay του. Οι εύκολοι αυτοί γρίφοι του σε συνδυασμό με τον προβληματικό του τεχνικό τομέα τον κάνουν να μοιάζει με έναν προχειροφτιαγμένο τίτλο, παρά τον προσεγμένο οπτικό τομέα του, ενώ λόγω της μικρής του διάρκειας, δεν θα σας απασχολήσει για περισσότερο από ένα απόγευμα.
Ο τίτλος μας παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρία για τις ανάγκες του review.
