Styx: Blades of Greed – Review
Ένα από τα παράπονα που έχω για την gaming βιομηχανία είναι η τεράστια έλλειψη stealth τίτλων, ενός εκ των -κατά την προσωπική μου γνώμη- πιο έξυπνων και εθιστικών ειδών βιντεοπαιχνιδιού που μπορεί να βρει κάποιος. Φυσικά, συναντάμε πολλές φορές stealth μηχανισμούς σε horror τίτλους, ιδίως σε αυτούς που δεν περιλαμβάνουν δράση, οι ατόφιοι όμως stealth τίτλοι όπως το Thief και τα Dishonored είναι πλέον ελάχιστοι. Ακόμη και η σειρά Assassin’s Creed έχει πλέον ξεφύγει αρκετά από τις σκιές, προσφέροντας περισσότερες -και πιο δελεαστικές- επιλογές για γρήγορη μάχη, ενώ άλλοι τίτλοι που επιχείρησαν να αποδεχτούν πλήρως την stealth ταυτότητά τους, όπως το The Lord of the Rings: Gollum, απέτυχαν παταγωδώς.
Έτσι λοιπόν χάρηκα ιδιαίτερα όταν έφτασε στα χέρια μου το Styx: Blades of Greed, καθώς παρόλο που δεν είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ με τους προηγούμενους τίτλους της σειράς στην οποία ανήκει, δεν θα μπορούσα ποτέ να πω όχι σε έναν φαινομενικά πολλά υποσχόμενο stealth τίτλο. Κατάφερε όμως να ξεπεράσει τις προσδοκίες μου, ή έπρεπε τελικά να μείνει κρυμμένο στις σκιές; Ας το δούμε παρακάτω.
Το Styx: Blades of Greed είναι ο νέος third-person stealth action τίτλος από την εκδότρια εταιρία Nacon και το στούντιο ανάπτυξης Cyanide Studio, ο οποίος μας μεταφέρει αμέσως μετά τα γεγονότα του Styx: Shards of Darkness που κυκλοφόρησε το 2017 για το PlayStation 4. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο βρίσκεται για ακόμη μια φορά ο πάντοτε σαρκαστικός, έως και καυστικός Styx, ένα goblin που διψάει για δύναμη, καθώς ταξιδεύει σε διάφορες περιοχές του Iserian Continent με σκοπό να κλέψει από το Inquisition όσους περισσότερους Quartz κρυστάλλους μπορεί για να απορροφήσει την ενέργειά τους.
Στο ταξίδι του αυτό, για λιγότερο εγωιστικούς λόγους φυσικά, τον βοηθούν και αρκετοί παλιοί και νέοι για την σειρά χαρακτήρες από διάφορες φυλές, όπως η Helledryn (άνθρωπος), ο Djarak (ξωτικό), ο Irving (νάνος), η Jasper (νάνος), και η Wren (ορκ), οι οποίοι εμπλουτίζουν τόσο το Styx: Blades of Greed όσο και την απλή, προβλεπόμενη, αλλά ταιριαστή για το setting ιστορία του με τις ποικιλόμορφες προσωπικότητές τους.
Έπειτα από έρευνα που πραγματοποίησα, μιας και δεν μπορώ να συγκρίνω τον τίτλο με τις προηγούμενες προσθήκες της σειράς από πρώτο χέρι, κατάλαβα πως το Styx: Blades of Greed διατήρησε μυριάδες στοιχεία που έκαναν τους προκατόχους του να ξεχωρίσουν, η Cyanide Studio ωστόσο το εμπλούτισε περεταίρω με νέους gameplay μηχανισμούς και έναν βελτιωμένο σχεδιαστικά κόσμο.
Αρχικά, μεγάλη εντύπωση μου έκαναν οι τρεις διαθέσιμες περιοχές του Styx: Blades of Greed, και πιο συγκεκριμένα τα The Wall, Turquoise Dawn, και Akenash Ruins, καθώς η Cyanide Studio αποφάσισε να μην τις χωρίσει σε επίπεδα ή μικρότερα τμήματα για κάθε ξεχωριστή αποστολή του Styx, αλλά τις μετέτρεψε σε τρεις ευμεγέθεις χάρτες με άπειρους τρόπους εξερεύνησης· αν φυσικά έχετε ξεκλειδώσει τις κατάλληλες ικανότητες. Ουσιαστικά, επέλεξε αυτήν την φορά να τροφοδοτήσει τον τίτλο με στοιχεία από το Metroidvania είδος, ώστε οι παίκτες να επιστρέφουν πολλές φορές στην ίδια τοποθεσία με σκοπό να ανοίγουν συνεχώς νέα μονοπάτια με νέους ευφάνταστους τρόπους.
Η εξερεύνηση και η μετακίνηση στην εκάστοτε περιοχή είναι αναμφισβήτητα μερικά από τα δυνατότερα κομμάτια του Styx: Blades of Greed, ωστόσο υποφέρει από αρκετά μικροπροβλήματα. Παρόλο δηλαδή που οι ικανότητες που έχει στην φαρέτρα του ο Styx είναι ποικιλόμορφες, γρήγορες, και διασκεδαστικές, όπως το grappling hook και το glider σε συνδυασμό με τα άλματα και σκαρφαλώματά του, ο χειρισμός πολλές φορές παραείναι γρήγορος, μέχρι ίσως και άβολος, οδηγώντας περισσότερες φορές από όσες θα έπρεπε σε ακούσιες θανατηφόρες πτώσεις ή στον εντοπισμό από τους εχθρούς.
Στο ίδιο μήκος κύματος βαδίζει και το σύστημα μάχης του τίτλου, καθώς προσφέρει πολλές εθιστικές αλλά παράλληλα εκνευριστικές στιγμές.
Από την μια, οι ποικιλόμορφες ικανότητες του Styx τόσο όσων αφορά την μάχη όσο και την αποφυγή της, όπως το να γίνεται αόρατος, να δημιουργεί κλώνους για αντιπερισπασμούς, να δηλητηριάζει φαγητά και ποτά, να τοποθετεί τοξικές παγίδες, να ελέγχει τα μυαλά των αντιπάλων του, και να πετάει φονικά βελάκια, σε συνδυασμό με τις πάντοτε θηριώδεις αλλά ρεαλιστικές -αθόρυβες και μη- μαχαιριές του, προσφέρουν άπλετη ελευθερία κινήσεων στους παίκτες, επιτρέποντάς τους είτε να φτιάχνουν συνεχώς νέες στρατηγικές ανάλογα την περίσταση, είτε να βρουν την αγαπημένη τους φόρμουλα και να την χρησιμοποιούν ξανά και ξανά.
Επιπλέον, η AI των εχθρών είναι ως επί το πλείστον ρεαλιστική και αξιόπιστη, καθώς μόλις μας εντοπίσουν ξεκινούν έναν εξονυχιστικό έλεγχο σε κάθε γωνία όπου θα μπορούσαμε να κρυφτούμε (χωρίς φυσικά να κινδυνεύουν οι ίδιοι), ενώ δεν υπάρχει ο κίνδυνος να μας εντοπίσουν σε άκυρες στιγμές ή να μην μας βλέπουν όταν είμαστε μπροστά στα μάτια τους. Με αυτόν τον τρόπο, όποια λάθη γίνονται είναι αποκλειστικά δικά μας, τα οποία και με εξάσκηση μπορούμε να εξαλείψουμε, αντί να αγχωνόμαστε για το αν θα μας “ξεπουλήσει” μια άτσαλη και λανθασμένη AI.
Από την άλλη ωστόσο, όπως μπορείτε να φανταστείτε, ο γρήγορος και άχαρος χειρισμός του Styx έχει επηρεάσει και το συγκεκριμένο κομμάτι, και τα ακούσια λάθη από την πλευρά των παικτών πολλαπλασιάζονται γρήγορα. Σε αυτό δεν βοηθούν καθόλου και τα διάσπαρτα μεν αλλά απελπιστικού βαθμού δε frame drops, τα οποία όχι μόνο μπορούν εύκολα να ζαλίσουν τους παίκτες όταν υπάρχουν πολλοί εχθροί στην οθόνη, αλλά καθιστούν και αδύνατες τις σβέλτες κινήσεις που είναι απαραίτητες για την αποφυγή των εκάστοτε επιθέσεων, με τον τίτλο να μοιάζει πολλές φορές λες και κρασάρει από τα έντονα κολλήματά του.
Τα ίδια προβλήματα έχουν δυστυχώς διεισδύσει και στα cutscenes του τίτλου, όπου τα frame drops συνοδεύονται και από ακραία pop-ins από την μια σκηνή ή γωνία κάμερας στην άλλη. Συγκεκριμένα, υπήρχαν φορές όπου τα περιβάλλοντα πίσω από τους χαρακτήρες έπαιρναν μέχρι και 1-2 δευτερόλεπτα για να φορτώσουν, κάτι που για ήταν αρκετό ώστε να αλλοιωθεί την εμβύθιση των παικτών και την αφήγηση των βασικών γεγονότων. Και αυτό είναι μεγάλο κρίμα γιατί είναι προφανές πως η Cyanide Studio έριξε πολλή δουλειά στον οπτικό τομέα του τίτλου, τόσο με τα λεπτομερή περιβάλλοντα και τα μοντέλα χαρακτήρων, όσο και με την προσεγμένη παλέτα χρωμάτων και τον ατμοσφαιρικό φωτισμό.
Ευτυχώς όμως, το Styx: Blades of Greed ανυψώθηκε πολύ στα μάτια μου χάρη στον δυνατό του ακουστικό τομέα. Το voice acting όλων των χαρακτήρων είναι ρεαλιστικό και απολαυστικό, τα ηχητικά εφέ τόσο του περιβάλλοντος όσο και του συστήματος μάχης είναι καλοσχεδιασμένα, ενώ η μουσική υπόκρουση και το soundtrack του τίτλου είναι καθηλωτικά, με όμορφες και μεγαλοπρεπείς ορχηστρικές συνθέσεις. Το μόνο ίσως αρνητικό ήταν το γεγονός πως η μουσική πολλές φορές επισκιάζει τις ομιλίες των πρωταγωνιστών, και θα προτιμούσα να υπήρχε μεγαλύτερη και πιο προσεκτική ισορροπία στα επίπεδα των ήχων.
Ένα ακόμη θετικό του Styx: Blades of Greed είναι πως ακόμη και στο χαμηλότερο επίπεδο δυσκολίας του, ο τίτλος δεν είναι εύκολος, ειδικά στις πρώτες του ώρες. Οι παίκτες θα πρέπει συνεχώς να δημιουργούν νέες στρατηγικές για την εκάστοτε περίπτωση, μιας και ο εντοπισμός από τους εχθρούς μπορεί πολύ εύκολα να αποβεί μοιραίος, και να ακονίζουν όσο μπορούν την παρατηρητικότητά τους ώστε να βρίσκουν τις καλύτερες κρυψώνες και σκιές. Επιπλέον, η διαχείρηση των πόρων είναι υψίστης σημασίας, ιδίως των healing αντικειμένων και της απαραίτητης ενέργειας για τις ικανότητες του Styx, έτσι οι παίκτες θα χρειαστεί να εξερευνούν και να προσέχουν συνεχώς τα νώτα τους, γιατί όσο περισσότερο εξερευνούν, τόσους περισσότερους κινδύνους θα αντιμετωπίζουν.
Εντύπωση μου έκανε και το εύχρηστο σύστημα αποθήκευσης του τίτλου, καθώς όχι μόνο διαθέτει την δυνατότητα για ένα εξαιρετικά χρήσιμο quick save με το πάτημα ενός μόνο κουμπιού, αλλά προσφέρει και μια εκτενή λίστα τόσο με auto όσο και με manual saves, ώστε οι παίκτες να μπορούν να πειραματίζονται ελεύθερα.
Τέλος, παρόλο που ο τίτλος δεν διαθέτει για την ώρα κάποια New Game+ λειτουργία, οι ώρες ενασχόλησης μαζί του πέρα από την βασική του ιστορία πολλαπλασιάζονται με μεγάλη ευκολία, κυρίως για τους Trophy Hunters, καθώς προσφέρει μια εκτενή λίστα από side quests και collectibles. Όλες αυτές οι δραστηριότητες απαιτούν την συλλογή αντικειμένων από τον περιβάλλοντα χώρο και ξεκλειδώνουν νέες ικανότητες και ευκολίες για τον Styx, το ενδιαφέρον όμως είναι πως δεν φαίνονται πουθενά στον χάρτη, και οι παίκτες θα χρειαστεί να αφιερώσουν αρκετό χρόνο για να τα εντοπίσουν.
Συγκεκριμένα, τα side quests απλώς αναφέρουν πως το εκάστοτε αντικείμενο βρίσκεται σε μια γενικευμένη περιοχή μιας τοποθεσίας (π.χ. στο Garrison του The Wall), έτσι οι παίκτες θα πρέπει να ψάχνουν εξονυχιστικά ολόκληρη αυτήν την περιοχή κάνοντας συνεχώς χρήση του Amber Vision για να το βρουν. Από την άλλη, τα collectibles (emblems) χωρίζονται σε πέντε κατηγορίες (Wood, Bronze, Silver, Gold, και Emerald), και ξεκλειδώνονται σταδιακά ανάλογα με το πού βρίσκονται οι παίκτες στην βασική ιστορία (π.χ. το Wood ξεκλειδώνεται στις αρχικές αποστολές και το Emerald στις τελευταίες), έτσι αν αφήσουν την συλλογή τους για το τέλος, θα πρέπει να θυμούνται σε ποια περίπου περιοχή τους είχε οδηγήσει η εκάστοτε αποστολή.
Εν κατακλείδι, το Styx: Blades of Greed είναι ένας άκρως εθιστικός και έξυπνα χτισμένος τίτλος, προσφέροντας έναν πλούσιο κόσμο με πολυάριθμες δυνατότητες εξερεύνησης, ποικιλόμορφους gameplay μηχανισμούς, και έναν ιδιαίτερα δυνατό ακουστικό τομέα, υποφέρει όμως από πολυάριθμα τεχνικά προβλήματα, όπως ακραία frame drops και πολυάριθμα pop-ins τόσο στο gameplay όσο και στα cutscenes. Δεν είναι ένας τέλειος τίτλος, είναι όμως ένας από τους καλύτερους -και πιο παραδοσιακούς- stealth τίτλους των τελευταίων ετών.
Ο τίτλος μας παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρία για τις ανάγκες του review.
