Η Microids συνεχίζει δυναμικά την αποστολή της, φέρνοντας όσες περισσότερες ιστορίες του Hercule Poirot μπορεί στην gaming βιομηχανία, με σειρά να έχει το θρυλικό Agatha Christie – Death on the Nile, στο οποίο και προσέφερε μια groovy πνοή και μια νέα συμπρωταγωνίστρια!
Ακόμη και μετά από έναν σχεδόν αιώνα, τα μυθιστορήματα της θρυλικής Agatha Christie βρίσκουν συνεχώς νέους τρόπους να κάνουν την επανεμφάνισή τους, είτε μέσω κινηματογραφικών ταινιών όπως το Murder on the Orient Express του 2017, είτε μέσω βιντεοπαιχνιδιών, δια χειρός -ως επί το πλείστον- της γαλλικής Microids. Η νεότερη μετατροπή μιας εκ των περιπετειών του διάσημου Hercule Poirot σε βιντεοπαιχνίδι είναι το Agatha Christie – Death on the Nile, και αυτήν την φορά η Microids έβαλε τα δυνατά της να ξεπεράσει κάθε προηγούμενο στάνταρ που είχε θέσει για τον εαυτό της.
Όσοι έχετε διαβάσει (ή δει εν μέσω ταινιών) το εν λόγω κλασικό μυθιστόρημα της Agatha Christie, ίσως και να πιστεύετε πως δεν θα έρθετε αντιμέτωποι με κάποιας μορφής αγωνία στον νέο τίτλο της Microids, μιας και ξέρετε ήδη ποια είναι τα γεγονότα και η κατάληξη της βασικής ιστορίας του Death on the Nile, ωστόσο κάτι τέτοιο δεν ισχύει, ή τουλάχιστον όχι ακριβώς.
Και αυτό γιατί η Microids αποφάσισε να κάνει ορισμένες ιδιαίτερα τρανταχτές αλλαγές στο Death on the Nile, όπως να αφαιρέσει την ύπαρξη του Colonel Johnnie Race από την ιστορία και να τον αντικαταστήσει με την Jane Royce, μια φιλόδοξη και ταλαντούχα ντετέκτιβ που αναζητά τον υπαίτιο για τον θάνατο της φίλης της, Emmy. Επιπλέον, εμπλούτισε κατά πολύ την υπόθεση που ερευνούσε ο Race, δείχνοντάς μας την αρχή, την μέση, και το τέλος της αντί για μια απλή αναζήτηση, και έδωσε στην Jane Royce τον ρόλο της συμπρωταγωνίστριας, προσφέροντάς της ισάξια χρονική παρουσία με αυτήν του Poirot. Ακόμη, ενδιαφέρουσα ήταν και η αφαίρεση του James Fanthorp και η αντικατάστασή του με τον Yamao Hayashi.
Μια ακόμη από τις βασικές διαφορές με το μυθιστόρημα ήταν αλλαγή στην χρονική τοποθέτηση του Death on the Nile, καθώς αντί να διαδραματίζονται τα γεγονότα του στην δεκαετία του 1930, μεταφέρθηκαν στην δεκαετία του 1970, προσφέροντάς μας έντονα χρώματα, ιδιαίτερα ντυσίματα, και άπλετη groovy μουσική. Είναι μια αλλαγή που ταίριαξε αφάνταστα στον τίτλο, και του προσέφερε έναν χαρακτήρα ζωντανό και γεμάτο ενδιαφέρον, ενώ έκανε και τους σημαντικούς χαρακτήρες να μοιάζουν ακόμη πιο ξεχωριστοί.
Στα του gameplay, το Death on the Nile λάμπει στα περισσότερα σημεία του, κρύβεται ωστόσο και πίσω από μερικές σκιές.
Είτε χειριζόμαστε τον Poirot είτε την Jane, οι gameplay μηχανισμοί παραμένουν ίδιοι, με τις μοναδικές διαφορές ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες να βρίσκονται στον τρόπο με τον οποίον διεξάγουν την έρευνά τους. Για παράδειγμα, ο Poirot προβάλει συνεχώς τον κωμικά υπεροπτικό και γεμάτο αυτοπεποίθηση χαρακτήρα του, προτιμώντας να αναλύει όσους έχει μπροστά του και να καθιστά προφανές το γεγονός πως τους ερευνά, ενώ η Jane επιλέγει να βαδίζει σε αρκετά πιο προσεκτικά και μυστικά μονοπάτια, βρίσκοντας τις πληροφορίες που θέλει είτε παρακολουθώντας από απόσταση, είτε μέσω μηνυμάτων και κωδικών που οι εχθροί της δεν θα ήθελαν να βρει.
Οι εν λόγω διαφορές στο πως κινείται ο κάθε χαρακτήρας πηγάζουν κυρίως από τους ανθρώπους με τους οποίους έχουν να κάνουν. Από την μια, ο Poirot βρίσκεται ανάμεσα σε μια σειρά από αθώους -είτε φαινομενικά είτε και στην πραγματικότητα- χαρακτήρες, οι οποίοι κρύβουν τα μυστικά τους με αρκετά ανθρώπινους και συναισθηματικά φορτισμένους τρόπους, ενώ από την άλλη, η Jane έρχεται αντιμέτωπη με κάτι πολύ μεγαλύτερο και δυνατότερο, και η ζωή της βρίσκεται αρκετές φορές σε κίνδυνο, έτσι αναγκάζεται να προστατεύει τον εαυτό της, κάτι που ο Poirot δεν νιώθει την ανάγκη να κάνει.
Παρόλες τις παραπάνω διαφορές όμως, οι οποίες αντικατοπτρίζονται στο gameplay με λίγους μόνο τρόπους, όπως το γεγονός πως η Jane ξέρει να παραβιάζει κλειδαριές και μας προσφέρει ορισμένα stealth τμήματα, το βασικό ζουμί του Death on the Nile παραμένει ίδιο. Οι παίκτες θα πρέπει να μαζεύουν πληροφορίες, είτε ερευνώντας το περιβάλλον γύρω τους, είτε λύνοντας γρίφους, είτε μιλώντας με όλους τους διαθέσιμους χαρακτήρες, και έπειτα να τις συνδυάσουν στο γνωστό Mind Map με σκοπό να βγάλουν μικρά και μεγάλα συμπεράσματα. Κάθε συμπέρασμα θα μπορεί έπειτα να συνδυαστεί με άλλα συμπεράσματα για να οδηγηθούν οι παίκτες στο τελικό πόρισμα, αρκεί φυσικά να έχουν κάνει τους σωστούς συνδυασμούς.
Έτσι λοιπόν, το Death on the Nile απαιτεί από τους παίκτες να είναι διεξοδικοί στην έρευνά τους και στις συζητήσεις τους με τους υπόλοιπους χαρακτήρες, προσέχοντας την παραμικρή λεπτομέρεια, αλλά και να ακονίζουν συνεχώς το μυαλό τους ώστε να μπορούν να κάνουν τους σωστούς συνδυασμούς και να βρίσκουν την απάντηση σε κάθε ερώτημα. Τέλος, θα πρέπει να βάζουν σε σωστή σειρά και τα γεγονότα του εκάστοτε επεισοδίου, χρησιμοποιώντας μια μέθοδο ονόματι Timeline of Events, όπου θα πρέπει να τοποθετούν διάφορους χαρακτήρες σε διάφορα πόστα ανάλογα με τα διαθέσιμα στοιχεία, και να φτιάξουμε μια ορθή αναπαράσταση των όσων συνέβησαν.
Παράλληλα, διαθέσιμη είναι και μια αφοσιωμένη στους χαρακτήρες καρτέλα, η οποία μας επιτρέπει να χτίζουμε σιγά σιγά τα προφίλ των σημαντικότερων για την ιστορία του Death on the Nile προσωπικοτήτων. Η διαδικασία αυτή είναι προαιρετική και θα ολοκληρωθεί προς το τέλος της ιστορίας, καθώς οι πληροφορίες που χρειαζόμαστε για να συμπληρώσουμε το κάθε στοιχείο (π.χ. όνομα, επώνυμο, εργασία, μυστικό, κ.λπ.) δεν γίνονται διαθέσιμες από την αρχή, ήταν όμως μια από τις αγαπημένες μου δραστηριότητες στο Death on the Nile καθώς με έκανε να νιώθω σαν πραγματική ντετέκτιβ.
Ένα ακόμη διασκεδαστικό κομμάτι του Death on the Nile ήταν οι γρίφοι του, καθώς αποτελούνταν από ποικιλόμορφα σε εμφάνιση και επίπεδα δυσκολίας puzzles που προσέφεραν μια ανάσα από το ατελείωτο ψάξιμο και τις συνεχόμενες ανακρίσεις. Είτε αφορούσε κουτιά που έπρεπε να ανοίξω για να δω το περιεχόμενό τους, είτε άλλους πιο ρεαλιστικούς γρίφους όπως ένα χαλασμένο jukebox, κάθε ένας από αυτούς τους γρίφους ήταν μοναδικός, φρέσκος, και καλοδουλεμένος. Το μόνο ίσως αρνητικό ήταν πως αρκετοί από αυτούς τους γρίφους, κυρίως αυτοί που αφορούσαν τους επιβάτες του Karnak, δεν είχαν ουσιαστικά λόγο ύπαρξης, και προστέθηκαν από την Microids μόνο και μόνο για να εμπλουτίσουν το gameplay.
Ένα ακόμη αρνητικό του Death on the Nile όσων αφορά το gameplay είναι πως παρόλη την ποικιλομορφία των διαφόρων μηχανισμών, η συνεχής έρευνα και διασταύρωση στοιχείων μπορεί εύκολα να κουράσει μετά από κάποιες ώρες. Και, μιας και ο τίτλος είναι αρκετά μεγάλος σε διάρκεια, ίσως και κάπως τραβηγμένος σε ορισμένα σημεία, αρκετοί παίκτες -ιδίως αυτοί που δεν ασχολούνται με τέτοιου είδους τίτλους- μπορεί να δυσκολευτούν με την ολοκλήρωσή του, παρά το ενδιαφέρον που διαθέτει η ιστορία του.
Φεύγοντας τώρα από το gameplay και περνώντας στα πιο τεχνικά κομμάτια του τίτλου, το Death on the Nile αντιμετωπίζει ορισμένες δυσκολίες. Οπτικά είναι ένας πολύ όμορφος τίτλος, διαθέτοντας μια ωραία ισορροπία μεταξύ ρεαλιστικού και καρτούν σχεδιασμού, όπως επίσης και ζωντανά χρώματα και εξωτικά περιβάλλοντα, αλλά η επιλογή της Microids να ενσωματώσει ένα οπτικό κουμπί για τις αλληλεπιδράσεις που μοιάζει με το κουμπί “Circle” του PlayStation όταν η αλληλεπίδραση γίνεται με το “Cross” ήταν αχρείαστα ενοχλητική.
Στο ίδιο μήκος κύματος βαδίζει και ο ακουστικός τομέας, με τους χαρακτήρες του Death on the Nile να προσφέρουν -σχεδόν- όλοι καθαρές και ρεαλιστικές φωνές, και την μουσική του να μας ταξιδεύει ακούραστα στην δεκαετία του 1970 με προσεγμένες εναλλαγές ανάμεσα στο απλό gameplay, την επίλυση γρίφων, και το Mind Map, όμως τα επίπεδα ήχου ήταν κάπως ανισόρροπα, και η μουσική από προεπιλογή ήταν υπερβολικά δυνατή.
Ευτυχώς, κατά την διάκρεια ενασχόλησής μου με το Death on the Nile δεν ήρθα αντιμέτωπη με τεχνικά προβλήματα όπως frame drops ή κρασαρίσματα, και ο τίτλος έτρεχε αρκετά καλά στο βασικό PlayStation 5, με τους χρόνους φόρτωσης να είναι σχετικά σύντομοι και την εικόνα να διατηρείται καθαρή και γεμάτη λεπτομέρειες.
Τέλος, έμεινα ευχαριστημένη και με τα collectibles του τίτλου, τα οποία ήταν πολλές φορές εξαιρετικά καλά κρυμμένα, ενώ ωραία προσθήκη ήταν και το Μουσείο, στο οποίο μπορούσαμε να δούμε ωραίες ζωγραφιές και αγάλματα από τους βασικούς χαρακτήρες και τις διάφορες τοποθεσίες του τίτλου, αλλά και τα PlayStation Trophies που έχουμε ξεκλειδώσει μέχρι στιγμής στην μορφή τροπαίων.
Το μόνο ίσως αρνητικό από το μενού του Death on the Nile ήταν πως παρόλο που διαθέτει την επιλογή για Chapter Select, και γράφει πως η επιλογή ενός νέου κεφαλαίου δεν θα επηρεάσει την βασική μας πρόοδο, κάτι τέτοιο τελικά δεν ισχύει, καθώς η επιλογή Continue μας τοποθετεί στο κεφάλαιο που επιλέξαμε στο Chapter Select αντί για την συνέχεια της βασικής ιστορίας. Βέβαια, χάρη στο Chapter Select μπορούμε να επιστρέψουμε στο κεφάλαιο που ήμασταν στην ιστορία, αλλά θα έχουμε χάσει μέχρι στιγμής πρόοδό μας από εκείνο το κεφάλαιο, εκτός αν φυσικά κάναμε ένα manual save το οποίο και να διατηρήθηκε μετά την επιλογή ενός άλλου κεφαλαίου. Είναι ένα ζήτημα που ευτυχώς επιλύνεται, αλλά δεν είχε και λόγο ύπαρξης.
Εν κατακλείδι, το Agatha Christie – Death on the Nile είναι η καλύτερη μέχρι στιγμής μεταφορά μιας Hercule Poirot ιστορίας σε βιντεοπαιχνίδι, προσφέροντας άπλετο μυστήριο, ένα άκρως διασκεδαστικό και ανανεωμένο setting, μια πληθώρα από ενδιαφέροντες χαρακτήρες, και μια νέα συμπρωταγωνίστρια που δένει την όλη ιστορία με έναν νέο συναρπαστικό τρόπο. Έχει τα χουσούρια του, και μπορεί να κουράσει ορισμένους παίκτες, αλλά, όπως τα little grey cells του Poirot, το Agatha Christie – Death on the Nile δεν απογοητεύει.
Ο τίτλος μας παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρία για τις ανάγκες του review.
