A Quiet Place: The Road Ahead – Review
Ένα από τα δημοφιλέστερα σύμπαντα ταινιών τρόμου των τελευταίων ετών είναι τα A Quiet Place, τα οποία μας μιλούν για έναν μεταποκαλυπτικό κόσμο όπου ο παραμικρός θόρυβος σημαίνει θάνατος, χάρη στην έλευση ενός εξωγήινου πληθυσμού με εξαιρετική ακοή, τεθωρακισμένα σώματα, και αρπακτικά ένστικτα. Ένα τόσο ενδιαφέρον concept λοιπόν τόσο στον τομέα της επιβίωσης όσο και στον ιδιαίτερο και άκρως επικίνδυνο εχθρό που διαθέτει θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην τέλεια συνταγή για έναν αξιομνημόνευτο horror τίτλο, κάνοντας πάταγο στην gaming κοινότητα όπως είχε κάνει κάποτε το Alien: Isolation. Αυτήν ακριβώς την σκέψη είχε και η Stormind Games, και έφερε στα χέρια μας το A Quiet Place: The Road Ahead.
Το A Quiet Place: The Road Ahead αποτελεί μια νέα survival horror εμπειρία από την εκδότρια εταιρία Saber Interactive και το ιταλικό στούντιο ανάπτυξης Stormind Games, το οποίο και μας τοποθετεί στο σύμπαν των A Quiet Place ταινιών με μια νέα ομάδα χαρακτήρων και μια νέα ιστορία. Πρωταγωνίστριά μας είναι η Alex, η οποία κατοικεί σε μια κοινότητα επιβίωσης εντός ενός εγκαταλειμμένου νοσοκομείου μαζί με τον πατέρα της, τον σύντροφό της, την μητέρα του, και πολλούς άλλους, έχει ωστόσο ένα εξαιρετικά μεγάλο πρόβλημα για έναν κόσμο που απαιτεί συνεχώς ησυχία, καθώς είναι ασθματική.
Παρόλη την κατάστασή της ωστόσο, αποφασίζει πως πρέπει να βοηθήσει την κοινότητα κάνοντας μια εξόρμηση για να εντοπίσει φαγητό και φάρμακα, και μαζί με το αγόρι της πηγαίνουν σε ένα παλιό ξενοδοχείο. Και, πάνω που μαθαίνει κάτι εξαιρετικά καθοριστικό για την ζωή της, από ένα μικρό της λάθος όλα ξαφνικά πάνε στραβά, και καταλήγει κυνηγημένη, ψάχνοντας μια διέξοδο από την μολυσμένη με κινδύνους περιοχή που βρίσκεται προς την μοναδική της σωτηρία: την θάλασσα.
Η ιστορία του A Quiet Place: The Road Ahead είναι ιδιαίτερα συναισθηματική, και βαδίζει σε πολλές περιπτώσεις πάνω στο ίδιο μήκος κύματος με τις ταινίες. Και αυτό γιατί προσφέρει μια μίξη έντονων και απαλών συναισθημάτων όπως φόβο, άγχος, και θλίψη, ενώ οι στιγμές αγαλλίασης και καθησυχασμού είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Δεν σπρώχνει περίπλοκα και κρυφά μηνύματα στους παίκτες, και όπως ακριβώς κάνουν οι ταινίες, εστιάζει στην ωμή πραγματικότητα, το ένστικτο επιβίωσης, και το ταξίδι που θα χρειαστεί να κάνει ο εκάστοτε πρωταγωνιστής, τόσο ψυχικά όσο και σωματικά. Από τον συγκεκριμένο τομέα λοιπόν και μόνο, είναι σίγουρο πως όσοι λάτρεψαν τις ταινίες, θα απολαύσουν την ιστορία του τίτλου στο έπακρο.
Ένα ακόμη στοιχείο που σίγουρα θα αρέσει στους λάτρεις του συγκεκριμένου horror σύμπαντος είναι οι πολυάριθμες λεπτομέρειες των ταινιών που μετατράπηκαν σε gameplay μηχανισμούς. Ας το πάρουμε όμως από την αρχή για να δούμε ποιες ακριβώς είναι αυτές.
Σκοπός του A Quiet Place: The Road Ahead είναι να φτάσουμε στον τελικό προορισμό μας, αποφεύγοντας συνεχώς την εξωγήινη απειλή. Και ποιος είναι ο τρόπος; Να κάνουμε φυσικά ησυχία. Για να μας βοηθήσει σε αυτό το κομμάτι, η Alex κατασκεύασε έναν μετρητή ήχου, το οποίο μας δείχνει από την μια πλευρά τα επίπεδα ήχου στο περιβάλλον και από την άλλη τα επίπεδα ήχου που κάνουμε εμείς, ώστε να μπορούμε όποτε το χρειαζόμαστε να βλέπουμε πότε μπορεί να μας ακούσει ο θηρευτής μας. Αυτό φυσικά παραπέμπει σε μια από τις πιο σημαντικές λεπτομέρειες των ταινιών, η οποία “γεννήθηκε” στην χαρακτηριστική σκηνή με τον καταρράκτη.
Ο μετρητής αυτός όμως δεν είναι το μοναδικό εργαλείο της Alex. Αντιθέτως, έχει στην διάθεσή της έναν φακό, ο οποίος στα τελειώματα του τίτλου αντικαθίσταται με τις πιο “φασαριόζικες” φωτοβολίδες, τις χρήσιμες και ζωτικής σημασίας συσκευές εισπνοής για άσθμα (inhalers), και διάφορα αντικείμενα αντιπερισπασμού όπως τούβλα και μπουκάλια, τα οποία και θα πρέπει συνεχώς να χρησιμοποιεί για να επιβιώσει. Όμως, δεν μας δίνονται όλα αυτά στο χέρι.
Για την ακρίβεια, ως survival horror τίτλος, το A Quiet Place: The Road Ahead μας αναγκάζει να ψάχνουμε συνεχώς για χάπια, συσκευές εισπνοής, μπαταρίες, κ.λπ., με τα σημαντικότερα να είναι όσα καθησυχάζουν το άσθμα μας, μιας και σχεδόν όλες οι κινήσεις που θα κάνουμε πέρα από το περπάτημα ανεβάζουν τον δείκτη στρες της πρωταγωνίστριάς μας. Από το σκαρφάλωμα και το κατέβασμα από διάφορα εμπόδια, το κουβάλημα πολυάριθμων περιβαλλοντικών αντικειμένων με αισθητό βάρος όπως σκάλες και σανίδες, την εισπνοή σκόνης, μέχρι και μια τυχαία συνάντηση με την εξωγήινη απειλή, κάθε μορφή σωματικής ή ψυχικής επιβάρυνσης θα ανεβάσει το άγχος μας στα ύψη και θα οδηγήσει εν τέλη σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη κρίση πανικού.
Το άλλο μεγάλο τμήμα του gameplay αποτελεί την μετάβαση από το σημείο ‘α’ στο σημείο ‘β’. Συγκεκριμένα, το A Quiet Place: The Road Ahead μας τοποθετεί συνεχώς σε μικρές συμπυκνωμένες περιοχές, οι οποίες θα μας ζητήσουν είτε να φτιάξουμε μονοπάτια τοποθετώντας σανίδες και σκάλες εκεί που πρέπει, είτε να ενεργοποιήσουμε ορισμένες μηχανές οι οποίες θα ανοίξουν τον δρόμο για εμάς. Επομένως, ο τίτλος έχει τροφοδοτηθεί με μια σειρά από μικρούς και εύκολους περιβαλλοντικούς γρίφους, ώστε να μας κρατήσει το ενδιαφέρον, να τεντώσει λίγο την διάρκειά του, αλλά και να εμπλουτίσει τον ρεαλισμό του.
Κάθε ένας από τους στόχους όμως των γρίφων αυτών κατέληξαν να μας προσφέρουν και ένα αντίστοιχο τεράστιο αρνητικό. Ξεκινώντας με την προσπάθεια να κρατήσει το ενδιαφέρον των παικτών, το A Quiet Place: The Road Ahead πέτυχε το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα, καταλήγοντας να πέφτει σε μια πολύ εύκολη παγίδα, αυτή της επανάληψης και της έλλειψης πρωτοτυπίας. Συγκεκριμένα, η συλλογή αντικειμένων, η δημιουργία μονοπατιών, και ο τρόπος αποφυγής των θηρευτών μας παραμένουν καθ’ όλη την διάρκεια του τίτλου απαράλλαχτα, και παρόλο που μέχρι και την τελευταία ώρα του τίτλου έκαναν την εμφάνισή τους νέοι μηχανισμοί, δεν ήταν αρκετοί για να εμπλουτίσουν σε αξιοσημείωτο βαθμό το συνολικό gameplay.
Τα πράγματα αλλάζουν ευτυχώς στο μεγαλύτερο επίπεδο δυσκολίας του A Quiet Place: The Road Ahead, όπου οι εχθροί μας είναι πιο μοχθηροί και τα χρήσιμα αντικείμενα εμφανίζονται πιο σπάνια, έχοντας ως αποτέλεσμα την αύξηση του άγχους και την ενεργοποίηση του μυαλού για τον εντοπισμό του τρόπου με τον οποίον θα επιβιώσουμε, ωστόσο το βασικό gameplay δεν αλλάζει, και με το πέρασμα της ώρας η ρουτίνα γίνεται όλο και πιο προφανής.
Επιπλέον, ανέφερα και την έλλειψη πρωτοτυπίας, καθώς παρόλο που προσφέρει ορισμένους μηχανισμούς που αφορούν τα επίπεδα ήχου, όπως το να ανοίγουμε πόρτες αργά ώστε να μην τρίξουν, να χαμηλώνουμε τις σανίδες επίσης αργά ώστε να μην κάνουν κάποιον γδούπο μόλις ακουμπήσουν το πάτωμα, και να αποφεύγουμε να πατάμε σε λακκούβες ή πάνω σε ξερά χόρτα γιατί θα κάνουν φασαρία, αυτές δεν είναι πρωτότυπες ιδέες, αλλά απλώς η κύρια ιδέα γύρω από το A Quiet Place: The Road Ahead, τις οποίες και προσπαθεί να παρουσιάσει ως δικές του.
Και όλα αυτά οδηγούν στο επόμενο μεγάλο πρόβλημα του τίτλου, ο εξαιρετικά αργός ρυθμός του. Ναι, από την μια η αίσθηση πως ο κίνδυνος βρίσκεται συνεχώς εκεί και πως το παραμικρό λάθος θα αποβεί μοιραίο είναι αγχωτική και γεμάτη σασπένς, ειδικά για τους λάτρεις των ομώνυμων ταινιών, από την άλλη ωστόσο κάθε παραμικρή κίνηση που κάνουμε πρέπει να γίνει εξαιρετικά αργά ώστε να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο (pun #1) και όσοι δεν έχουν κάποια επαφή με τις εν λόγω ταινίες θα καταλήξουν απλώς να βαριούνται.
Και το τελευταίο αρνητικό που συνάντησα στο A Quiet Place: The Road Ahead, το οποίο ωστόσο δεν είναι τόσο βαρύγδουπο (pun #2), είναι πως ο ρεαλισμός του δεν αναπτύχθηκε όσο θα μπορούσε.
Για παράδειγμα, στο κουβάλημα μιας σανίδας, ο ρεαλισμός είναι ευχάριστος όσων αφορά το γεγονός πως αυξάνεται η σωματική μας κόπωση και εν συνέπεια το στρες μας, αλλά και όσων αφορά το πόσο αργά θα την ακουμπήσουμε στο πάτωμα για να μην ακουστεί, παράλληλα όμως ο ίδιος ρεαλισμός εξανεμίζεται με την επιλογή του “drop”, το οποίο μας επιτρέπει να την ρίξουμε σε ένα οποιοδήποτε -δεκτό όμως- σημείο χωρίς να κάνει καθόλου φασαρία. Κατά την προσωπική μου άποψη, ακόμη και το “drop” θα έπρεπε να είναι κομμάτι του gameplay, και να απαιτεί προσοχή -αλλά και μια δεύτερη σκέψη.
Το review μου όμως για το A Quiet Place: The Road Ahead θα ήθελα να το κλείσω με μερικά ακόμη θετικά του τίτλου, καθώς στην τελική δεν αποτελεί κάποια κακιά προσπάθεια από την Stormind Games.
Συγκεκριμένα, το A Quiet Place: The Road Ahead διαθέτει έναν αρκετά όμορφο οπτικό τομέα με ρεαλιστικά και ποικιλόμορφα περιβάλλοντα, αρκετά προσεγμένο voice-acting, και ικανοποιητικό τεχνικό τομέα με μηδενικά frame drops, ενώ σκορπισμένα στον κόσμο του υπάρχουν και πολυάριθμα collecibles, τα οποία επίσης αποτιμούν φόρο τιμής στις ταινίες.
Εν κατακλείδι, το A Quiet Place: The Road Ahead αποτελεί μια αρκετά ενδιαφέρουσα εμπειρία στο σύμπαν της σειράς ταινιών, και όσοι είναι λάτρεις των δημιουργημάτων του John Krasinski θα το απολαύσουν σε μεγάλο βαθμό, ωστόσο μου είναι δύσκολο να το προτείνω σε όσους δεν έχουν δει τις ταινίες, καθώς ως horror τίτλος από μόνος του διαθέτει έναν εξαιρετικά αργό ρυθμό και ελάχιστη πρωτοτυπία. Δεν είναι απαγορευτικό, αλλά σίγουρα δεν είναι για όλους.
Το A Quiet Place: The Road Ahead μας παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρία για τις ανάγκες του review.
